medische FAQ’s

Hierbij een lijst van meest gestelde vragen, samengesteld gedurende een aantal jaren. De lijst is opgesteld door DAN artsen en omvat specifieke, evidence-based aanbevelingen die ons lid zou moeten overwegen.

Zoeken

Ik moet een OWD cursus geven aan een iemand die siliconen borstimplantaten heeft. Ik zou willen weten of er contra indicaties zijn om te duiken of er problemen zijn als het gevolg van diepte (druk) en de stikstof die wordt geabsorbeerd door de siliconen.
Er is niet veel informatie beschikbaar over de duurzaamheid van siliconen implantaten tijdens het duiken. Wat er bekend is verwijst naar borstimplantaten, en in het algemeen wordt gesteld dat ze veilig en betrouwbaar zijn. De speciale voorzorgsmaatregelen die moeten worden genomen zijn algemeen en mechanisch.

De mogelijkheid dat er zich inerte gasbellen in de implantaten kunnen vormen lijkt niet van groot belang, aangezien dit fenomeen beperkt zou blijven tot de binnenzijde van het implantaat en dus geen schade veroorzaakt.
Dit geldt zowel voor implantaten die uitsluitend gemaakt zijn van siliconen en voor zoutoplossing implantaten.

Er is geen informatie van statistisch of wetenschappelijk belang met betrekking tot “zacht weefsel” vulstoffen of injecteerbare implantaten, ook al kan er in theorie een risico zijn op een lokale productie van bellen tegen een andere snelheid dan de omliggende weefsels.

Echter, aangezien dat de vulstof die in het weefsel wordt geïnjecteerd zich vrij kan bewegen naar de omliggende gebieden, is het mogelijk dat er een gasuitwisseling plaatsvindt, maar met een niet-significant risico op schade.


Ik ben onlangs gevraagd een cursus te geven aan een 16-jarig autistisch meisje. Ik wil graag weten of het mogelijk is en of er mogelijke gevolgen of contra-indicaties zijn.
Autisme biedt, om tal van redenen, veel contra-indicaties voor het duiken. Onder andere een communicatie tekort dat het meisje in groot gevaar kan brengen in de onderwater omgeving.

Aangezien de evaluatie uiterst delicaat en complex is, adviseer ik u om te praten met een specialist in duikgeneeskunde, die het meisje moet onderzoeken en daarna pas een beoordeling kan geven.
Zijn / haar mening zal dan moeten worden vergeleken ( en gecontroleerd) met die van de neuropsychiater die het meisje volgt.


Ik ben een beginnend duiker en heb moeite met het klaren mijn oren. Ik heb gehoord dat ik als duiker beter geen decongestiva (neusspray) gebruik, maar is het veilig om te duiken als ik nasale steroïden gebruik?
Het is heel normaal dat nieuwe duikers moeilijkheden ondervinden met het klaren van hun middenoor. Als je meer ervaring op doet en de klaartechnieken aanleert die het beste voor jou werken, zal het klaren over het algemeen makkelijker worden. Er zijn weinig wetenschappelijke gegevens beschikbaar met betrekking tot elk soort specifieke medicatie en duiken, maar op basis van de bekende bijwerkingen van steroïden neussprays, is er weinig reden om te vermoeden dat ze een probleem voor duikers zouden vormen.

Hoewel het snelwerkende karakter van decongestiva aantrekkelijk kan zijn, zijn er verschillende redenen waarom steroïden een veiligere optie is.
De zwelling en ontsteking van de buis van Eustachius, middenoor ruimte en sinussen kan leiden tot occlusie en barotrauma. De slijmvliezen in deze structuren hebben bloedvaatjes en decongestiva bieden een korte termijn oplossing voor de congestie door het vernauwen van deze bloedvaten in de slijmvliezen, waardoor de zwelling afneemt.

Wanneer de decongestiva uitwerken, blijven de bloedvaten echter niet langer vernauwd. Het na-effect is dat de bloedvaten zwellen en meer dan voordien met bloed opgevuld worden, wat gekend is als het rebound-effect. In tegenstelling tot decongestiva, werken steroïden niet als vasoconstrictoren, en is er dus ook geen rebound-effect.
Een ander nadeel van decongestiva is dat ze alleen zijn bedoeld voor kortdurend gebruik en kunnen de effectiviteit verliezen bij veelvuldig of regelmatig gebruik. De steroïde, fluticasonpropionaat en soortgelijke geneesmiddelen daarentegen, zijn bestemd om te worden gebruikt gedurende langere perioden dan decongestiva.
Maar de preventie van een middenoor barotrauma wordt het beste bereikt door het vermijden van neusdruppels en tijdens de duikopleiding de juiste klaartechnieken aan te leren.


Wat zijn de effecten die PMS op mij zullen hebben wanneer ik duik?
Premenstrueel syndroom of PMS, is een groep van slecht begrepen en slecht gedefinieerde psychofysiologische symptomen waarmee veel vrouwen (25-50 procent) aan het einde van de menstruele cyclus, net voor de menstruatie te maken hebben. PMS symptomen zijn stemmingswisselingen, prikkelbaarheid, verminderde mentale alertheid, spanning, vermoeidheid, depressie, hoofdpijn, opgeblazen gevoel, zwelling, pijnlijke borsten, gewrichtspijn en eetlust. Onderliggende emotionele stoornissen verergeren ernstig premenstrueel syndroom. Hoewel progesteron wordt gebruikt in sommige gevallen zijn er geen consistente eenvoudige behandelingen.

Duikgeschiktheid:

Uit onderzoek is gebleken dat ongevallen in het algemeen vaker voorkomen bij vrouwen tijdens PMS. Als vrouwen last hebben van premenstrueel syndroom, kan het verstandig zijn om conservatief te duiken tijdens deze periode. Er is echter geen wetenschappelijk bewijs dat ze vatbaarder zijn voor decompressieziekte of duikongevallen.

Ook moeten individuen met tekenen van depressie of antisociale neigingen worden beoordeeld op hun geschiktheid om deel te nemen aan het duiken: ze kunnen een gevaar vormen voor zichzelf of een duikbuddy.


Ik ben een actieve duikinstructeur en moet een molaire tand laten trekken en heb als gevolg een implantaat nodig. Ik zou graag willen weten hoe lang ik moet wachten om weer te duiken, ervan uitgaand dat er geen complicaties zijn.
Ik ben bang dat er geen simpel antwoord op deze vraag is. Op dit moment hebben chirurgen geen uniforme aanbevelingen in verband met mondchirurgie en duiken gepubliceerd: in het algemeen, hoe ingewikkelder de operatie, hoe langer men moet wachten. Chirurgische complicaties zullen dan inderdaad de wachtperiode verlengen, evenals een eventueel tabaks- en alcoholgebruik.

Tijdens post-chirurgische osseointegratie (de fusie van het implantaat in het bot) is het nodig om alles te vermijden wat druk op het implantaat kan uitoefenen of op de schroef alsluiting of tijdelijks prothese.

Te snel weer duiken na de operatie met de daarbij komende druk, hoe klein dan ook, kan het betrokken gebied beschadigen. Zo kan bijvoorbeeld het mondstuk van de ademautomaat die over het betrokken gebied gaat, kracht op de wonde uitfoenenen en kan resulteren in problemen met het implantaat. Er zijn ook andere overwegingen. Er moet zolang gewacht worden als nodig om complicaties die verband houden met mondchirurgie te voorkomen:

  • revascularisatie (hervatting van de bloedstroom);
  • stabilisatie van het implantaat;
  • veranderingen in de mond- en sinusholte;
  • het vermogen van de patiënt om een automaat in de mond te houden; en
  • gebruik van medicijnen voor pijn of infectie

 

Bottransplantatieprocedures en sinuschirurgie zijn complexer en hebben een langere wachttijd nodig. Hoe groter de transplantatieplaats, des te langer de wachttijd. Sommige artsen raden aan om elke activiteit die een micro-beweging veroorzaakt minstens zes maanden uit te stellen. Het kan daadwerkelijk tot een jaar duren voor er een volledige botheling is op een implantaatplaats. Alhoewel sneller dan een jaar weer met duiken te starten ook geen probleem kan veroorzaken, moet uw chirurg de juiste tijdsduur bepalen. Zelfs als je chirurg niet duikt, volg je best zijn/haar advies.

Aangezien uw implantaat een molar is, is er geen probleem met het bijten in het mondstuk, maar de andere zorgen blijven bestaan.


Aangezien ik al wat ouder ben, maak ik me zorgen over mijn leeftijd en duiken. Kan het “botverlies” door osteoporose een probleem veroorzaken bij het duiken?
Tot op heden hebben we nog geen significante hoeveelheid vrouwen gehad die: In de menopauze zijn en risicovol zijn voor osteoporose (menopauze gemiddeld 50, osteopenie op 60-65, en breuken vanaf 70-75), Een aanzienlijke duikervaring hebben, met inbegrip van voldoende duiken op dieptes die een verhoogd risico op osteonecrose met zich zou kunnen meebrengen

Daarom hebben we geen gegevens over samenvallende osteoporose en osteonecrose bij vrouwen met een risico (of mannen wat dat betreft).   

De pathofysiologische mechanismen die leiden tot osteoporose en osteonecrose zijn verschillend.

Osteoporose is het resultaat van dalingen in de activiteit van osteoblasten en de relatieve toename van de activiteit van de osteoclasten, wat resulteert in botresorptie en demineralisatie.
Het “infarct” van de microcirculatie van het bot is het startmechanisme voor osteonecrose. Vrouwen hebben een verhoogd risico op osteoporose gezien het feit dat de totale levensduur van hun botmassa lager is dan bij mannen en dat het verlies van oestrogeen tijdens de menopauze, het tempo van de bot demineralisatie sterk versnelt.

Al wat we kunnen zeggen op dit moment is dat vrouwen zo conservatief mogelijk moeten duiken, om het risico van osteonecrose te minimaliseren, om zodoende te voorkomen dat deze bot beschadigingsziekte zou bijdragen aan het reeds bestaand risico op fracturen als gevolg van het type-I-osteoporose (tekort aan oestrogeen).


Ik ben uitgenodigd om deel te nemen aan een duikweekend op El Hierro, Spanje. De accommodatie waar de duikers verblijven ligt echter op ongeveer 1000 meter hoogte. Er zullen 2-3 duiken per dag gemaakt worden, op verschillende dieptes en allemaal goed binnen de limieten. Wat zou de minimale oppervlakte-interval moeten zijn alvorens naar de accommodatie te gaan?
Wees ervan bewust dat na een duik, een verandering van hoogte van ongeveer 700m hetzelfde risico met zich mee brengt als vliegen na het duiken. Aangezien u 1000m hoogteverschil heeft is dit voor u van toepassing.

Het voorzichtigste is om 24 uur te wachten voor je gaat vliegen of naar grote hoogtes gaat, maar de minimale intervallen die door DAN en de Undersea en Hyperbare Medical Society worden aangeraden (Sheffield en Vann 2004) zijn:

  • Na een enkele duik binnen de nultijden: 12 uur wachten
  • Na herhalingsduiken of in geval van meerdere duikdagen: 18 uur wachten
  • Na decompressieduiken (gepland of ongepland): aanzienlijk meer dan 18 uur wachten.

 

Dit betekent dat, met 2-3 duiken per dag je minstens 18 uur zou moeten wachten.
Aangezien dit praktisch onmogelijk is om te doen, wordt u dringend geadviseerd om ofwel het aantal duiken per dag te beperken tot één enkele duik per dag, om een adequate oppervlakte-interval te hebben, of om de accomodatie te wijzigen.


Ik wil graag wat informatie over de beste anticonceptiemethode die ik kan gebruiken tijdens het duiken. Ik denk aan naar het koper-gebaseerde intrauterine apparaat (IUD), dat geen hormonen omvat.
Op dit moment zijn er geen medische indicaties die één methode ten opzichte van een andere verkiezen met betrekking tot blootstelling aan decompressiestress. Er zijn geen klinische proeven of gegevens over de IUD, maar ik zie geen specifieke contra-indicaties met betrekking tot het gebruik ervan tijdens het duiken.

Als er geen bijwerkingen of een gedocumenteerd groter individueel risico op trombotische gebeurtenissen aanwezig zijn (maar dit zou ook het voorschrift van het anticonceptie beïnvloeden), heeft ook het gebruik van orale anticonceptiva geen contra-indicaties verbonden aan het duiken.

Dit gezegd zijnde, wordt er aanbevolen om meer conservatieve duikprofielen te kiezen (duiken zonder decompressiestop, niet meer dan twee duiken per dag, maximale diepte binnen 30 meter, bodemtijd binnen de 70-75% van de maximale limiet, mogelijk gebruik van Nitrox met duiktijden berekend voor de lucht)"


Tijdens mijn laatste duik raakte ik een zee-egel, waarbij de stekels in mijn dij kwamen te zitten. Ik was niet in staat om ze allemaal te verwijderen en liet er een deel gewoon zitten, in de veronderstelling dat ze er tijdens de genezing zelf wel uit zouden komen. Maar de stekels zitten er nog steeds en soms zwelt mijn dij op. Kunt u me laten weten wat ik kan doen?
Als de stekels slechts kleine fragmenten zijn, dan zal het lichaam ze uiteindelijk “absorberen”.

Als ze groot zijn dan is het het beste om naar een arts te gaan om ze te laten verwijderen, anders kunnen ze een “vreemd lichaam granuloom” vormen. Alhoewel dit geen gezondheidsprobleem vormt, kan het een merkbare "bult" in de huid achterlaten.


Vier dagen geleden kwam ik in contact met een kwal in de Middellandse Zee. Bij de apotheek werd geadviseerd Flubason 0,25%, desoximetason huidcrème te gebruiken, maar het lijkt niet veel te doen in termen van irritatie en jeuk. Is er iets wat ik kan doen om het helingsproces te verbeteren?
De normale therapie is in dergelijke gevallen altijd en vooral gebaseerd op het gebruik van lokale cortisone-gebaseerde zalven of crèmes, en bovendien op het gebruik van antibiotische preparaten als het risico bestaat op een infectie, maar dit lijkt bij u niet het geval te zijn.

Het is redelijk normaal dat de jeuk en het ongemak een paar dagen kan duren, ondanks de behandeling. Als het te vervelend is, kan u uw arts vragen om een zalf op basis van cortisone (met een hogere concentratie) voor te schrijven. Voor de jeuk kan je overwegen (uiteraard alleen op voorschrift) een verdovingscrème (voor lokale applicatie) te gebruiken (xylocaïne of lidocaïne gebaseerd).


Wat moet ik weten over duiken met een koortslip (Herpes labialis)?
Hier zijn enkele problemen die u moet overwegen:
  • Zonlicht of mechanisch trauma door het masker en / of ademautomaat kan de wond verergeren en het helingsproces verlengen.
     
  • Als de lip bloedt, vochtig of anderszins open is, is het risico op infectie door pathogenen in het water significant. Koortslippen kunnen ingewikkeld worden door bacteriële infecties, dus is het belangrijk om ze grondig met zeep en water te wassen en zo schoon en droog mogelijk te houden.
     
  • Als de maskerrand over de wonde wrijft of die irriteert, moet het duiken worden uitgesteld. Hetzelfde geldt voor de ademautomaat; Als het mondstuk irritatie zou veroorzaken, dan is duiken niet aanbevolen.
     
  • Duikduddies zouden de procedures voor “buddy breathing” en zonder lucht situaties moeten herzien aangezien er doo de koortslip een risico op besmetting is. Als duikmateriaal gehuurd wordt, zorg er dan voor dat er voldoende ontsmettingsprocedures worden gevolgd. Hoewel het onwaarschijnlijk is, is er altijd een kans dat een reanimatie tijdens een noodgeval nodig kan zijn. Daarom moeten er voorzorgsmaatregelen worden genomen om ziekteoverdracht te voorkomen. Dit is normaal gesproken geen probleem omdat beademingsmaskers in de meeste EHBO kits beschikbaar zijn.
     
  • Behandelingen zoals penciclovir (Denavir) en docosanol (Abreva) kunnen de huid verzachten en genezing bevorderen. Topische verdovingsmiddelen zoals fenol en menthol kunnen gebruikt worden voor comfort. Raadpleeg uw arts en begin met het gebruik van een geneesmiddel dat vrij verkrijgbaar is, van zodra de eerste tekenen van een koortslip herkend worden; Het starten van een antivirale therapie binnen de eerste 48 uur kan het herstel herstellen. We raden u aan om terug te gaan duiken nadat de behandelingen voorbij zijn, er geen tekenen en symptomen meer zijn die verband houden met herpes en er een totaal herstel is.

Hallo DAN, kan ik duiken met een hoge bloeddruk?
In principe is een hoge bloeddruk of hypertensie geen contra-indicatie voor het sportduiken. Het is echter belangrijk te weten in welke mate je een hoge bloeddruk hebt en of er reeds typische gevolgschade werd veroorzaakt indien de hypertensie reeds lang bestaat.

Aangezien in de meeste gevallen van een verhoogde bloeddruk een behandeling met medicijnen nodig is, met mogelijke significante ongewenste bijwerkingen, dient eerst te worden bepaald of deze medicijnen compatibel zijn met het sportduiken.


Ik onderging een Tympanoplastiek (reparatie van een trommelvlies perforatie) en mastoïdectomie (verwijdering van een infectie van het bot achter het oor) operatie 4 weken geleden. Wanneer kan ik weer duiken, of moet ik hiermee stoppen?
Middenoor operaties (of operaties in dat gebied) kunnen leiden tot zeer verschillende resultaten met betrekking tot het klaren van de oren. Een mastoïdectomie is een uiterst complexe operatie. Terwijl na de meeste trommelvlies “reparaties” weer relatief snel kan gedoken worden, als het trommelvlies robuust genoeg is (welke door een KNO/NKO arts bepaald moet worden), is er bij een een mastoïdectomie een minimum herstelfase van 8 tot 12 weken nodig.

Na deze periode moet een KNO/NKO-arts beslissen of er weer gedoken kan worden.
Door de gewijzigde anatomie van het oor dient er, na volledige genezing, een absoluut noodzakelijk en nauwkeurig onderzoek plaatsvinden door een specialist die het weerstandsvermogen en de klaarcapaciteit moet controleren.


Ik regelmatig last van hoofdpijn na het duiken. Ik heb geen last van migraine en hebben geen last van hoofdpijn als ik korte duiken maak. Wat kan er mis zijn?
Chronisch terugkerende hoofdpijn na lange duiken kan talrijke oorzaken hebben.

De meeste zijn:

  1. ophoping van kooldioxide in het bloed veroorzaakt door verkeerde ademhalingstechnieken. Deze hoofdpijn is zeer ernstig en kan een behoorlijk lange tijd duren.
  2. Ongunstige duikpositie met overstrekking van de halswervels (cervicale wervelkolom). Hierbij kan men vaak een verharding van de nekspieren vaststellen.
  3. e hard op het mondstuk bijten kan leiden tot overbelasting van de kauw- en nekspieren en kan ook ernstige hoofdpijn tot gevolg hebben, die echter kort na de duik zou moeten verdwijnen.

Ik begrijp dat moeheid na een duik een symptoom van decompressieziekte kan zijn, maar ik voel me bijna altijd moe na het duiken. Moet ik me zorgen maken?
Het hebben van een normale (dat wil zeggen, niet-pathologische) vermoeidheid na het duiken verschilt van persoon tot persoon. Factoren zoals individuele fitheid, thermische belasting, bepaalde belemmeringen veroorzaakt door duikmateriaal, duikvaardigheid, het werk voltooid tijdens de duik, psychologische stress (positief of negatief) en afleiding kunnen allemaal van invloed zijn op hoe moe men zich voelt.

Hoewel deze variabelen het moeilijk maken om vermoeidheid te definiëren als een symptoom van decompressieziekte (DCZ), is ongewone vermoeidheid, in associatie met andere symptomen, een reeds lang gedocumenteerd symptoom van DCZ.

Het mechanisme achter vermoeidheid als symptoom van DCZ is moeilijk te verklaren, maar het is mogelijk een reactie op een cascade van fysiologische gebeurtenissen die plaatsvinden in verschillende weefsels.
Het zou kunnen veroorzaakt worden door directe stimulatie van zenuwweefsel of indirect door stimulering van andere weefsels. Het is mogelijk dat de aandacht die momenteel wordt gericht op het identificeren van biochemische markeerders van DCZ zal helpen bij het oplossen van deze vragen.

In tussentijd is het redelijk om te zeggen dat DCZ staat voor een complex, multifocale reactie op een decompressie blessure. Ongebruikelijke of "extreme vermoeidheid" (boven de normale vermoeidheid voor een bepaald individu en duik) is een erkend symptoom van DCZ.


Waarom kan ik de waterloosknop van mijn automaat niet gebruiken om een gewonde duiker in het water te beademen? Dit lijkt makkelijker dan het gebruik van een beademingsmasker (pocket masker).
Het gebruik van een waterloosknop (purgeerknop) van een tweetrapsautomaat is reeds verschillende malen voorgesteld, maar elk soort voordeel het lijkt te hebben kan niet op tegen de mogelijke risico’s en complicaties die het met zich meebrengt. Als het mondstuk niets reeds in de mond van de bewusteloze duiker is, kan een poging het weer in de mond te steken problematisch en tijdrovend zijn.

Zonder een goede afdichting en een middel om de neusgaten van de duiker dicht te drukken zal elke poging tot beademing niet succesvol zijn. Zelfs wanneer het mondstuk met succes kan worden terug geplaatst in de mond van de duiker bestaat het risico dat de “ontspannen” tong naar de achterkant van de keel geduwd wordt met blokkering van de luchtwegen als gevolg.
Als het mondstuk van de automaat in de mond bleef of er terug in gestoken werd zonder dat de luchtweg geblokeerd werd, is de volgende uitdaging het beademen zelf.


Waterloosknoppen hebben geen echte regelbare druk of volume instellingen. Ze bypassen het systeem dat ademgas van een middendruk naar een omgevingsdruk brengt warabij de duiker dan rechtstreeks voorzien wordt van ademgas op middendruk (uit de eerste trap).
Het leveren van de ademgas aan een te hoge druk kan de longen overvullen of te veel/hard opblazen, wat kan leiden tot ernstig letsel. Als de luchtweg van de duiker niet open blijft, kan het ademgas geleverd via de waterloosknop in de maag geduwd worden, waardoor de maag uitzet en het risico op regurgitatie verhoogd. Dit kan dan weer andere problemen voor de luchtwegen veroorzaken en kan leiden tot aspiratie.

Bij het geven van beademingen via een beademingsmasker (pocket masker) kunnen we een verhoogde weerstand aanvoelen welke een feedback geeft over de toestand van de luchtwegen en beademing. Deze belangrijke feedback heben we niet meer als we de waterloosknop zouden gebruiken. Het gebruik van de waterloosknop (aan land) maakt het ook niet mogelijk het ademgas aan te vullen met 100 procent zuurstof.
De reddingsmethoden die momenteel door duikorganisaties worden aangeleerd zijn het resultaat van een jarenlange praktijkervaring.
Waterloosknoppen zijn nooit ontworpen om te functioneren als reddingsmateriaal. Wanneer je een gewonde duiker moet beademen, vertrouw dan op gevestigde methoden.


Mijn dokter heeft me onlangs Coumadin voorgeschreven. Kan ik duiken terwijl ik dit medicijn neem of kan dit problemen opleveren?
Er is een erkend risico op ongecontroleerde bloedingen bij mensen die behandeld worden met antistollingsmedicijnen (anticoagulantia) zoals Coumadin (of warfarine). Echter, veel mensen die antistollingsmiddelen nemen - inclusief duikers – hebben hun protrombinetijden (*) zorgvuldig aangepast en met het juiste gedrag kunnen ze het risico verminderen.

Sommige artsen geloven dat duiken een onnodig risico is voor hun patiënten die behandeld worden met anticoagulantia en raden duiken af, maar DAN is niet op de hoogte van enige gegevens waaruit blijkt dat sportduikers geconfronteerd worden met een verhoogd risico op complicaties.

Sommige duikartsen kunnen akkoord gaan om deze patiënten te laten sportduiken op voorwaarde dat:

  • de onderliggende aandoening of de behoefte aan anticoagulantia de patiënt niet blootsteld aan een verhoogd risico op een ongeval, ziekte of letsel tijdens het duiken.
     
  • de patiënt de risico's begrijpt en zijn/haar duikgewoontes aanpast om het risico op oor, sinus en longbarotrauma, alsook enig ander lichamelijk letsel, te verminderen. Ook krachtig klaren van de oren/sinussen moet vermeden worden – Het klaren moet makkelijk zijn voor deze mensen.
     
  • de patiënt conservatief duikt door korte, ondiepe profielen te plannen om het risico op decompressieziekte te beperken, welke bloeding in het binnenoor of het ruggenmerg kan inhouden.
     
  • de patient niet duikt in omstandigheden waarbij de toegang tot adequate medische zorg beperkt is.
     
  • DAN medici zijn beschikbaar voor overleg met u of uw arts; aarzel niet om ons te bellen.

(*) De Protrombinetijd (PT) is een maat voor de bloedstolling. De PT meet met name de activiteit van die stolfactoren waarvan de activiteit afhankelijk is van vitamine K. Ook wordt deze test gebruikt om de mate van ontstolling ("bloedverdunning") te bepalen bij patiënten die hiervoor geneesmiddelen (orale antistolling) nemen.


Na een recente duik merkte ik dat mijn ogen bloeddoorlopen waren en ik had twee zwarte ogen. Hebben jullie hier ooit van gehoord?
Net als bij de luchthoudende holtes in onze sinussen en oren, moeten we tijdens de afdaling, ook de druk gelijk maken in de luchthoudende ruimte in ons masker. Als we deze druk niet gelijk maken door simpel uit te ademen via de neus, kan dit een negatieve druk in het masker veroorzaken.

De negatieve druk (onderduk) veroorzaakt een zuigkracht. Dit is bekend als "masker squeeze", die verschillende mate van barotrauma van de zachte weefsels van het gezicht en de ogen kan veroorzaken.
Het zachte weefsel rond de ogen zwelt (periorbitaal oedeem) en verkleurt, welke zich manifesteert als roodheid of blauwe plekken (ecchymose). De ogen zelf kunnen bloeddoorlopen zijn.


Tenzij er oogpijn of visuele problemen zijn is er geen specifieke behandeling voor gezichtsbarotrauma. De genezing van de verwondingen van een masker squeeze kan tot twee of meer weken duren. Het lichaam zal uiteindelijk de bloeduitstortingen en oedeem absorberen.

Het is mogelijk dat in het begin het uiterlijk van de persoon verslecht voor er verbetering optreedt. Bij pijn of visuele stoornissen, zoals wazig zien of gedeeltelijk verlies van het gezichtsveld, moet men onmiddellijk een arts of een oogarts raadplegen.
Deze symptomen zijn echter zeldzaam bij masker squeeze. De beste behandeling is echter preventie. Het door de neus uitademen tijdens de afdaling (zoals natuurlijk gedaan, bijvoorbeeld met de Valsalva klaartechniek) zal het risico op gezichtsbarotrauma minimaliseren.


Ik heb onlangs gediagnosticeerd met Raynaud's Syndroom. Ik ben een fervent duiker. Kan ik nu wel blijven duiken?
Raynaud's syndroom vermindert de bloedtoevoer naar de ledematen, hoofdzakelijk vingers en tenen, wat resulteert in koude, bleke vingers en tenen, gevolgd door pijn en roodheid op deze gebieden wanneer de bloedstroom terugkeert. Het onderliggende probleem is een vernauwing van de bloedvaten als reactie op koude, stress of andere factoren. De symptomen zijn vaak gering.

Het Raynaud-fenomeen kan optreden als een geïsoleerd probleem, maar is vaker geassocieerd met auto-immuun en bindweefselaandoeningen zoals scleroderma (*), reumatoïde artritis en lupus (**).
Raynaud's Syndroom vormt een bedreiging voor een duiker wanneer hij/zij zo ernstig is aangetast dat hij/zij tijdens de duik de vingers of handen niet meer goed kan bewegen.
Als koude de “trigger” is die symptomen veroorzaakt, zal bij onderdompeling in koud water het effect waarschijnlijk hetzelfde zijn. Deze personen moeten vermijden om te duiken in water met een temperatuur waarbij, zonder het dragen van handschoenen, de symptomen zouden optreden.

De pijn kan zo beduidend zijn dat, voor alle praktische doeleinden, de duiker niet in staat zou zijn om zijn / haar handen te gebruiken. Minder zwaar getroffen personen kunnen in staat zijn om adequaat in het water te functioneren. Calciumantagonisten kunnen worden voorgeschreven voor mensen met ernstige symptomen; duizeligheid bij het opstaan (rechtstaan) vanuit een zittende of liggende positie kan een belangrijke bijwerking zijn.

(*) Sclerodermie is een reumatische ziekte waarbij het bindweefsel steeds stugger wordt

(**) Lupus is een auto-immuunziekte die de huid, gewrichten en interne organen kan aantasten


Mijn vrouw en ik houden van reizen naar exotische bestemmingen en mijn vorige dokter gaf me antibiotica voor het geval dat ik ziek zou worden in een afgelegen locatie. Ik heb nu een nieuwe huisarts en die is huiverig om dit te doen. Wat bevelen jullie aan?
Sinds enige tijd zijn de richtlijnen met betrekking tot het voorschrijven van antibiotica voor diverse condities veel conservatiever geworden door de toenemende resistentie van het menselijk lichaam tegen antibiotica. Vele ziekten zijn van virale aard en antibiotica hebben geen nut in deze gevallen.

Als je ziek wordt tijdens de reis, is het bezoeken van een lokale arts de beste keuze; hij of zij zal zich bewust zijn van de typische virussen die voorkomen in het gebied waar u op reis bent en welke problemen kunnen veroorzaken.
Tijdens de reis is uw beste verdediging tegen ziekte het wassen van de handen, opletten met de oorsprong van het water en voedsel, het laten vaccineren tegen de relevante reisziekten en het nemen van passende maatregelen in gebieden waar de muggen en andere levende organismen besmettelijke ziekten op de mens kunnen overbrengen. Praat met uw arts of een bezoek een kliniek voor reis of tropische geneeskunde als je naar een gebied gaat waar een goede medische zorg ontbreekt.

De arts kan u adviseren over eventuele medicijnen die u wel kan meenemen en wanneer deze te gebruiken.